Otuzüç Pencere — Sayfa 59

pek latîf, nûranî bir pencere açar. Onun ile, bütün esmâsı cemile bir Cemil-i Zülcelâl'i ve bir Mahbûb-u Lâyezalî'yi ve bir Mâbud-u Lemyezel'i, hüşyar olan akıl ve kalblere gösterir.

İşte ey maddiyât karanlığında, evham zulümatında, boğucu şübehât içinde çırpınan gafil! Kendine gel. İnsaniyete lâyık bir sûrette yüksel. Şu dört delik ile bak; cemâl-i vahdeti gör, kemâl-i îmânı kazan, hakikî insan ol!..

Yirmiyedinci Pencere

Kâinatta, "esbab ve müsebbebât" görünen eşyaya bakıyoruz ve görüyoruz ki: En âlâ bir sebep, en âdi bir müsebbebe kuvveti yetmiyor. Demek esbab bir perdedir. Müsebbebleri yapan başkadır. Meselâ; hadsiz masnuâttan yalnız cüz'î bir misal olarak, insan başı içinde bir hardal küçüklüğünde bir yerde yerleştirilen kuvve-i hâfızaya bakıyoruz. Görüyoruz ki; öyle bir câmi' kitap belki kütüphane hükmündedir ki, bütün sergüzeşt-i hayatı, içinde karıştırılmaksızın yazılıyor.