Otuzüç Pencere — Sayfa 58

bulunmadığı delâletiyle; şecere-i kâinatın hassas meyvesi olan nev'-i insandaki ciddî aşk-ı lahutî gösterir ki, bütün kâinatta –fakat başka şekillerde– hakikî aşk ve muhabbet bulunuyor. Öyle ise; kalb-i kâinattaki şu hakikî muhabbet ve aşk, bir Mahbûb-u Ezelî'yi gösterir.

Hem kâinatın sinesinde çok sûretlerde tezâhür eden incizablar, cezbeler, câzibeler; ezelî bir hakikat-ı câzibedarın cezbiyle olduğunu hüşyar kalblere gösterir. Hem mahlûkatın en hassas ve nurânî tâifesi olan ehl-i keşf ve velâyetin ittifakıyla, zevk ve şuhûda istinad ederek, bir Cemil-i Zülcelâl'in cilvesine, tecellisine mazhar olduklarını ve o Celil-i Zülcemâl'in (kendini) tanıttırılmasına ve sevdirilmesine zevk ile muttali olduklarını, müttefikan haber vermeleri, yine bir Zât-ı Vâcibü'l-Vücud'un, bir Cemil-i Zülcelâl'in vücuduna ve insanlara kendini tanıttırmasına kat'iyyen şehâdet eder.

Hem kâinat yüzünde ve mevcûdat üstünde işleyen kalem-i tahsin ve tezyin, o kalem sahibi zâtın esmâsının güzelliğini vâzıhan gösteriyor.

İşte kâinat yüzündeki cemâl ve kalbindeki aşk ve sinesindeki incizab ve gözlerindeki keşf ve şuhûd ve hey'atındaki hüsün ve tezyinât;