Otuzüç Pencere — Sayfa 74

"Onbirinci Söz"de beyan edildiği gibi: "İnsan, öyle bir nüsha-i câmiadır ki; Cenab-ı Hak bütün esmâsını, insanın nefsi ile insana ihsas ediyor." Tafsilâtını başka Sözler'e havale edip yalnız "Üç Nokta"yı göstereceğiz.

BİRİNCİ NOKTA:İnsan, üç cihetle esmâ-i İlâhiye'ye bir âyinedir.

Birinci Vecih:Gecede zulümât, nasıl nuru gösterir. Öyle de; insan, zaaf ve acziyle, fakr ve hâcâtıyla, naks ve kusuru ile, bir Kadîr-i Zülcelâl'in kudretini, kuvvetini, gınâsını, rahmetini bildiriyor ve hâkeza... Pek çok evsaf-ı İlâhiye'ye bu sûretle âyinedarlık ediyor. Hatta hadsiz aczinde ve nihâyetsiz zaafında, hadsiz a'dâsına karşı bir nokta-i istinad aramakla, vicdan dâima Vâcibü'l-Vücud'a bakar. Hem nihâyetsiz fakrında, nihâyetsiz hâcâtı içinde, nihâyetsiz maksadlara karşı bir nokta-i istimdat aramağa mecbur olduğundan, vicdan dâima o noktadan bir Ganiyy-i Rahîm'in dergâhına dayanır, duâ ile el açar. Demek her vicdanda şu nokta-i istinad ve nokta-i istimdât cihetinde iki küçük pencere, Kadîr-i Rahîm'in barigâh-ı rahmetine açılır, her vakit onunla bakabilir.

İkinci Vecih Âyinedarlık ise:İnsana verilen nümûneler nev'inden cüz'î ilim, kudret, basar,