Ramazan İktisad Şükür — Sayfa 17

müddet-i açlığa sabır ve tahammül ve bir riyâzettir ve bir idmandır. Demek, beşerin musibetini ikileştiren sabırsızlığın ve tahammülsüzlüğün bir ilacı da oruçtur.

Hem, o mide fabrikasının çok hademeleri var. Hem, onunla alâkadar çok cihâzât-ı insâniye var. Nefis, eğer muvakkat bir ayın gündüz zamanında tatil-i eşgâl etmezse; o fabrikanın hademelerinin ve o cihazatın hususî ibâdetlerini onlara unutturur, kendiyle meşgul eder, tahakkümü altında bırakır. O sâir cihâzât-ı insaniyeyi de, o mânevî fabrika çarklarının gürültüsü ve dumanlarıyla müşevveş eder. Nazar-ı dikkatlerini daima kendine celbeder. Ulvî vazifelerini muvakkaten unutturur. Ondandır ki; eskiden beri çok ehl-i velâyet, tekemmül için riyâzete, az yemek ve içmeğe kendilerini alıştırmışlar.

Fakat, Ramazân-ı Şerif orucuyla o fabrikanın hademeleri anlarlar ki, sırf o fabrika için yaratılmamışlar. Ve sâir cihazat, o fabrikanın süflî eğlencelerine bedel, Ramazân-ı Şerif'te melekî ve ruhanî eğlencelerde telezzüz ederler; nazarlarını onlara dikerler. Onun içindir ki; Ramazân-ı Şerif'te mü'minler, derecâtına göre ayrı ayrı nurlara, feyizlere, mânevî sürurlara mazhar oluyorlar. Kalb ve ruh, akıl, sır