Sünnet-i Seniyye Ris. — Sayfa 106

hükmediyor. Öyle ise o heykeli, nîmetin enva'ıyla dolduracak, tezyin edecek, o çiçeğin suretini de bir hediyeye takacak.

İşte o heykelin ellerini, kucağını ve ceplerini kıymettar nîmetler ile doldurdu ve o çiçek suretini de bir mücevherata taktı. Demek bu rahmet ve irâde-i nîmeti çalıştıran, terahhum ve tahannündür. Yâni "acımak ve şefkât etmek" mânası, rahmet ve nîmeti tahrik ediyor. Ve o müstağni ve hiç kimseye ihtiyacı olmayan zâtta olan terahhum ve tahannün mânasını tahrik eden ve izhara sevkeden, elbette o zâttaki mânevî cemâl ve kemâldir ki, tezâhür etmek isterler. Ve o cemâlin en şirin cüz'ü olan muhabbet ve en tatlı kısmı olan rahmet ise, san'at âyinesiyle görünmek ve müştakların gözleriyle kendilerini görmek isterler. Yâni cemâl ve kemâl –çünkü, bizzât sevilirler– her şeyden ziyâde kendi kendini severler. Hem hüsündür, hem aşktırlar. Hüsün ve aşkın ittihadı bu noktadandır.

Cemâl mâdem kendini sever, kendini âyinelerde görmek ister. İşte heykele konulan ve surete takılan sevimli nîmetler, güzel meyveler, o cemâl-i mânevînin –kendi kâbiliyetlerine göre– birer lem'asını taşıyorlar. O lem'aları hem cemâl sahibine, hem başkasına gösteriyorlar.