Sünnet-i Seniyye Ris. — Sayfa 108

keremi şu cilveye sevkeden, elbette teveddüd ve taarrüftür, yâni kendini zîhayata sevdirmek ve zîşuura bildirmek şe'nleridir ki, "Latîf, Kerîm" isimlerinin arkalarında "Vedûd ve Mâruf" isimlerini okutuyor ve masnûun lisan-ı halinden işitiliyor.

Sonra o müzeyyen mevcudu, o güzel mahluku, leziz meyveler, sevimli neticelerle süslendirip, zînetten nîmete, lütuftan rahmete çevirir. "Mün'im ve Rahîm" ismini okutturur ve zâhirî perdeler arkasında, o iki ismin cilvesini gösterir.

Sonra bu Rahîm ve Kerîm'i –Müstağni-i Ale'l-ıtlak olan Zât'ta– bu cilveye sevkeden, elbette bir terahhum, tahannün şe'nleridir ki; ism-i "Hannan ve Rahmân"ı okutturuyor ve gösteriyor. Şu terahhum, tahannün mânalarını cilveye sevkeden, elbette bir cemâl ve kemâl-i zâtîdir ki, tezâhür etmek ister. "Cemil" ismini ve Cemil isminde münderiç olan "Vedûd ve Rahîm" isimlerini okutturuyor. Çünkü cemâl, bizzât sevilir. Zîcemâl ve cemâl, kendi kendini sever. Hem hüsündür, hem muhabbettir. Kemâl dahî, bizzât mahbubdur, sebepsiz olarak sevilir. Hem muhibdir, hem mahbubdur. Mâdem nihâyetsiz derece-i kemâlde bir cemâl ve nihâyetsiz derece-i cemâlde bir kemâl; nihâyet derecede sevilir, muhabbete ve aşka lâyıktır.