Sünnet-i Seniyye Ris. — Sayfa 47

Ali suretinde gösterdikleri gibi, Amr İbnü'lÂs'ın Hazret-i Ali'ye karşı hurûcu ve Ömer İbn-i Sa'dın Hazret-i Hüseyin'e karşı feci muhârebesi, Ömer ismine karşı şiddetli bir gayz ve adâveti Şîalara vermiş.

Ehl-i Sünnet ve Cemaate karşı şîa-yı velâyetin hakkı yoktur ki, Ehl-i Sünneti tenkid etsin. Çünkü Ehl-i Sünnet, Hazret-i Ali'yi tenkis etmedikleri gibi ciddî severler. Fakat hadîsçe tehlikeli sayılan ifrât-ı muhabbetten çekiniyorlar. Hadîsçe Hazret-i Ali'nin şîası hakkındaki senâ-yı Nebevî, Ehl-i Sünnete aittir. Çünkü istikametli muhabbetle Hazret-i Ali'nin şîaları, ehl-i hak olan Ehl-i Sünnet ve Cemaattir. Hazret-i İsa Aleyhisselâm hakkındaki ifrât-ı muhabbet, Nasara için tehlikeli olduğu gibi; Hazret-i Ali (R.A.) hakkında da o tarzda ifrât-ı muhabbet, hadîs-i sahihte tehlikeli olduğu tasrih edilmiş.

Şîa-yı velâyet eğer dese ki: Hazret-i Ali'nin (R.A.) kemâlât-ı fevkalâdesi kabul olunduktan sonra Hazret-i Sıddık'ı (R.A.) ona tercih etmek kâbil olmuyor.

Elcevap:Hazret-i Sıddîk-ı Ekber'in ve Faruk-u Âzam'ın (R.A.) şahsî kemâlâtıyla ve veraset-i nübüvvet vazifesiyle zaman-ı hilâfetteki kemâlâtı ile beraber bir mîzanın kefesine,