Sünnet-i Seniyye Ris. — Sayfa 74

Baktım ki: Ben bir cenazeyim, üç mühim büyük cenazenin başında duruyorum.

Birisi:Benim hayatımla alâkadar ve mâzi kabrine giren zîhayât mahlûkâtın hey'et-i mecmuasının cenaze-i mânevîyesi başında bir mezar taşı hükmündeyim.

İkincisi:Küre-i Arz mezaristanında, nev-i beşerin hayatıyla alâkadar enva-ı zîhayatın hey'et-i mecmuasının mâzi mezarına defnedilen azîm cenazenin başında bulunan, mezar taşı olan bu asrın yüzünde çabuk silinecek bir nokta ve çabuk ölecek bir karıncayım.

Üçüncüsü:Şu kâinatın kıyâmet vaktinde ölmesi muhakkaku'l-vuku' olduğu için, nazarımda vâki' hükmüne geçti. O azîm cenazenin sekeratından dehşet ve vefatından beht ve hayret içinde kendimi görmekle beraber, istikbalde de muhakkak-ul vuku' olan vefatım, o zaman vuku buluyor gibi göründü ve

ilââhir.. sırrıyla: Bütün mevcudât, bütün mahbubât, benim vefatımla bana arkalarını çevirip beni terkettiler, yalnız bıraktılar. Hadsiz bir deniz suretini alan ebed tarafındaki istikbale ruhum sevkediliyordu. O denize ister istemez atılmak lâzım geliyordu.