Uhuvvet Risalesi — Sayfa 28

hırsımız için tamâkârlık edip vermedik. Cenâb-ı Hak müterâkim zekâtını, (kırkta otuz, onda sekizini) aldı.

Hem her senede, yalnız bir ayda yetmiş hikmetli bir açlık bizden istedi. Biz nefsimize acıdık; muvakkât ve lezzetli bir açlığı çekmedik. Cenâb-ı Hak ceza olarak yetmiş cihetle belâlı bir nev'i orucu, beş sene cebren bize tutturdu...

Hem yirmidört saatte bir tek saati, hoş ve ulvî, nurânî ve faideli bir nev'i talimât-ı Rabbâniyeyi bizden istedi. Biz tenbellik edip, o namazı ve niyazı yerine getirmedik. O tek saati diğer saatlere katarak zâyi ettik. Cenâb-ı Hak, onun keffareti olarak, beş sene tâlim ve tâlimât ve koşturmakla bize bir nev'i namaz kıldırdı" demiştim. Sonra ayıldım, düşündüm, anladım ki; o rüya-yı hayâliyede pek mühim bir hakikât vardır.

Yirmibeşinci Söz'de, medeniyetle hükm-ü Kur'ân'ı muvâzene bahsinde isbât ve beyan edildiği üzere;beşerin hayat-ı içtimaîsinde bütün ahlâksızlığın ve bütün ihtilâlâtın menşei iki kelimedir:

Birisi: "Ben tok olduktan sonra başkası açlıktan ölse bana ne."