Uhuvvet Risalesi — Sayfa 42

Sinek kanadı kadar ehemmiyetsiz bir şey, ağlamasına bahâne olur.

Hem insafsız, bedbîn bir adama benzer ki, sû-i zan mümkün oldukça hüsn-ü zan etmez. Bir seyyie ile on haseneyi örter. Bu ise, seciye-i İslâmiye olan insaf ve hüsn-ü zan bunu reddeder...

* * *

Aziz, Sıddık Kardeşlerim!

Birden ruhuma gelmiş bir endişeyi beyan ediyorum:

Ehl-i dalâlet, Risale-i Nur'un elmas kılınçlarına mukâbele edemedikleri için, şâkirdleri içinde derd-i maişet cihetinden ve bahar mevsimi gafletinden istifâde ederek; meşrebler veya hissiyatları muhâlefetinden zayıf damarları bulup şâkirdler içindeki tesânüdü sarsmak istediklerini hissettim ve anladım. Sakın! Çok dikkât ediniz, içinize bir mübâyenet düşmesin. İnsan hatâdan hâlî olamaz; fakat tevbe kapısı açıktır. Nefis ve şeytan, sizi kardeşinize karşı itiraza ve haklı olarak tenkide sevkettiği vakit deyiniz ki:"Biz, değil böyle cüz'î hukukumuzu; belki hayatımızı ve haysiyetimizi ve dünyevî saâdetimizi, Risale-i Nur'un en kuvvetli