Yirmi Üçüncü Söz — Sayfa 21

aczini anlar; dua ile, niyaz ile, Kadîr-i Mutlak'ın dergâhına iltica eder.

Eğer dua çok edildiği halde beliyyeler def'olunmazsa denilmeyecek ki: "Dua kabul olmadı." Belki denilecek ki: "Duanın vakti, kaza olmadı."

Eğer Cenâb-ı Hak, fazl ve keremiyle belayı ref'etse; –nurun âlâ nur– o vakit dua vakti biter, kaza olur.

Demek dua, bir sırr-ı ubûdiyettir. Ubûdiyet ise, hâlisen livechillâh olmalı. Yalnız aczini izhâr edip, dua ile ona iltica etmeli. Rububiyetine karışmamalı. Tedbiri ona bırakmalı. Hikmetine itimad etmeli. Rahmetini ittiham etmemeli.

Evet hakikat-ı halde âyât-ı beyyinâtın beyânıyla sabit olan: Bütün mevcudat, herbirisi birer mahsus tesbih ve birer hususî ibadet, birer has secde ettikleri gibi; bütün kâinattan dergâh-ı İlâhiye'ye giden, bir duadır.

Ya istidât lisanıyladır.–Bütün nebâtâtın duaları gibi– ki; herbiri lisân-ı istidâdıyla Feyyaz-ı Mutlak'tan bir suret taleb ediyorlar ve esmâsına bir mazhariyet-i münkeşife istiyorlar.