Zühret-ün Nur — Sayfa 129

edildiği gibi, kendimi üç büyük cenaze başında gördüm:

Biri,ellibeş yaşıma kadar, ellibeş ölmüş ve hayât-ı ömrümde defnedilmiş Saidlerin kabri üstünde, bir mezar taşı olarak kendimi gördüm.

İkinci cenaze,zaman-ı Âdem'den (A.S.) beri, benim hemcinsim ve nev'im vefât edip mâzi kabrinde defnedilmiş olan o büyük cenazenin başında, mezar taşı hükmünde olan bu asrın yüzünde gezer, karınca gibi küçük bir zîhayât suretinde kendimi gördüm.

Üçüncü cenaze ise,insanlar gibi her sene dünya yüzünde seyyar bir dünyanın vefatıyla büyük dünya da bu âyetin sırrıyla vefât edeceği, hayâlimin önünde tecessüm etti.

İşte Abdurrahmân'ın vefatının hüznünden gelen bu dehşetli mânayı bütün bütün aydınlattıracak ve hakikî teselli ve sönmez nur verecek bu âyet-i kerîme, mâna-yı işarîsiyle imdâda yetişti:

Evet, bu âyet bildirdi ki: Mâdem Cenâb-ı