Âyet-ül Kübra — Sayfa 158

kadar güzel ve şirin bir surette o acı âlemi sevinçli âleme çevirip ışıklandırdı ki, şekva ve acımak ve hüzünden gelen gözyaşlarımı, sevinç ve şükrün lezzetlerinden gelen damlalara çevirdi.

Sonra sinema perdesi gibi insan âlemi bana göründü. Ehl-i dalâletin dürbünü ile baktım. O âlemi o kadar karanlıklı, dehşetli gördüm ki, kalbimin en derinliklerinden feryad ettim. "Eyvah!" dedim. Çünkü, insanlarda ebede uzanıp giden arzuları, emelleri ve kâinatı ihâta eden tasavvurat ve efkârları ve ebedî beka ve saâdet-i ebediyeyi ve Cennet'i gayet ciddî isteyen himmetleri ve fıtrî istidadları ve had konulmayan ve serbest bırakılan fıtrî kuvveleri ve hadsiz maksadlara müteveccih ihtiyaçları ve zaaf ve aczleriyle beraber –hücumlarına maruz kaldıkları hadsiz musibet ve a'daları ile beraber– gayet kısa bir ömür, her gün, her saat ölüm endişesi altında, gayet dağdağalı bir hayat, yaşamak için gayet perişan bir maîşet içinde kalbe, vicdana en elîm ve en müthiş halet olan mütemadî zeval ve firak belâsını çekmek içinde –ehl-i gaflet için zulümât-ı ebedi kapısı suretinde görülen– kabre ve mezaristana bakıyorlar. Birer birer ve taife taife o zulümat kuyusuna atılıyorlar gördüm.