Hakikat Nurları — Sayfa 71

Elhâsıl:Daire-i şeriatın hâricinde bulunan ehl-i tarîkat iki kısımdır.

Bir kısmı:–Sâbıkan geçtiği gibi– ya hâle, istiğraka, cezbeye ve sekre mağlup olup veya teklifi dinlemeyen veya ihtiyarı işitmeyen latîfelerin mahkûmu olup, daire-i şeriatın hâricine çıkıyor. Fakat o çıkmak, ahkâm-ı şeriatı beğenmemekten veya istememekten değil; belki mecburiyetle ihtiyarsız terkediyor. Bu kısım ehl-i velâyet var. Hem mühim veliler, bunların içinde muvakkaten bulunmuş. Hatta bu neviden; değil yalnız daire-i şeriattan, belki daire-i İslâmiyet hâricinde bulunduğunu bazı muhakkikîn-i evliyâ hükmetmişler. Fakat bir şartla: Muhammed Aleyhissalâtü Vesselâm'ın getirdiği ahkâmın hiçbirini tekzib etmemektir. Belki, ya düşünmüyor veya müteveccih olamıyor veyahut bilemiyor ve bilmiyor. Bilse, kabul etmese olmaz!..

İkinci kısım ise:Tarîkat ve hakikatın parlak ezvaklarına kapılıp, mezâkından çok yüksek olan hakâik-i şeriatın derece-i zevkine yetişemediği için; zevksiz, resmî birşey telakki edip, ona karşı lâkayd kalır. Gitgide, şeriatı zâhirî bir kışır zanneder. Bulduğu hakikatı, esas ve maksûd telakki eder. "Ben onu buldum, o bana yeter." der, ahkâm-ı şeriata muhâlif