Miftah-ul İman — Sayfa 22

ve sevdirmesine mukâbil, ubûdiyetle sevmek ve ihsânâtlarına mukâbil, şükür ve hamd isteyen böyle bir Rahmân-ı Rahîm'i tanımayan ve ubûdiyetle O'nu sevmeye çalışmayan, belki inkâr ile O'na bir nevi adâvet taşıyan insan suretindeki şeytanlar, birer küçük Nemrud ve Fir'avun hükmünde nihâyetsiz bir azâba elbette müstehak olur.

ONBİRİNCİ KELİME:

dir. Yani:"Dâire-i huzuruna ve âlem-i bâkisine ve âhiretine ve sermedî dâr-ı saâdetine gidileceği gibi, bütün kâinattaki mahlûkâtın mercii O'dur; bütün esbab silsileleri O'na dayanıyor ve kudretine istinat eder ve o kudretinin tasarrufatına birer perdedirler; o kudret-i kudsiyenin izzetini ve haşmetini muhafaza için, bütün zâhirî sebepler yalnız birer perdedirler; îcadda da hiç tesirleri yoktur; emir ve irâdesi olmazsa hiçbir şey, hattâ hiçbir zerre hareket edemez." demektir. Bu kelimedeki hüccete gâyet kısa bir işâret ederiz:

Evvelâ:Bu kudsî kelimenin ifade ettiği haşir ve âhiret ve hayât-ı bâkiye hakikatının bu gelen bahar gibi kat'î ve şüphesiz tahakkukunu ve geleceğini tam îman ettirmek ve isbât etmek cihetini "Onuncu Söz" ve zeyillerine ve