Miftah-ul İman — Sayfa 40

edildiğinden onlara havale edip, sözü keser, burada hâtime veririz.

BEŞİNCİ KELİME:

Yani: "Bütün mevcûdâtta sebeb-i medih ve senâ olan kemâlât O'nundur. Öyle ise, hamd dahi O'na aittir. Ezelden ebede kadar her kimden her kime karşı gelen ve gelecek medh ü sena O'na aittir. Çünkü, sebeb-i medih olan nimet ve ihsân ve kemâl ve cemâl ve medâr-ı hamd olan herşey O'nun'dur ve O'na aittir." Evet âyât-ı Kur'âniye'nin işârâtıyla, bütün mevcûdâttan dâimî bir surette dergâh-ı İlâhiye'ye giden bir ubûdiyettir, bir tesbihtir, bir secdedir, bir duâdır ve bir hamd ü senâdır ki; dâimî o dergâha gidiyor. Şu hakikat-ı Tevhid'i isbât eden bir bürhan-ı âzama şöyle işâret ederiz ki:

Şu kâinata baktığımız vakit, bağistan şeklinde; sakfı, ulvî yıldızlarla yaldızlanmış, zemîni zînetli mevcûdâtla şenlenmiş surette görünüyor. İşte şu bağistandaki muntazam nurânî ecrâm-ı ulviye ve hikmetli ve zînetli mevcudât-ı süfliye, umumen herbiri, lisan-ı mahsusuyla derler ki: Biz bir Kadîr-i Zülcelâl'in mu'cizât-ı kudretiyiz. Bir Hâlık-ı Hakîm ve bir Sâni-i Kadîr'in vahdetine şehâdet ederiz.

Ve şu bağistan-ı âlem içindeki Küre-i Arz'a