Nur'un İlk Kapısı — Sayfa 45

demiştiniz, ben kabul etmemiştim. Öyle ise, bütün kâr da bana olmalı.

O vakit ona denildi:

– Ey cahil nâdan! Bir şeyin vücudu, bütün eczâ ve şerâitinin vücuduna tevakkuf eder. Öyle ise vücudun semeresi, bütün esbâb-ı vücuda verilir. Kâr ise, vücudun semeresidir. Hasâret ise, ademin semeresidir. Halbuki bir şeyin ademi, bir cüz'-i vâhidin ademiyle veya bir şartın fıkdanıyla oluyor. Öyle ise ademin semeresi, in'idamın sebebine verilecektir.

Elhâsıl:Ya Said, –aslahakellah– senin fahre ve gurura hakkın yoktur. Çünkü:

Evvelen:Şer, senden; hayır ise, gayrıdandır.

Sâniyen:Şerrin küllî, hayrın cüz'îdir.

Sâlisen:Sen amel-i hayrın ücretini, amelden evvel almışsın. Belki bütün hasenatın seni, insan-ı müslim yapan Mün'imin in'amına karşı, öşr-i mi'şâr-ı aşrına da, yâni onda birin onda birinin onda birine de mukâbil gelmez. Öyle ise, daha gururun nedendir? Fahrın ne içindir? İşte bu sırdandır ki; Cennet'e girmek, mahz-ı fazıldır. O dehşetli Cehennem, ceza-yı amel ve ayn-ı adildir. Çünkü beşer bir şerr-i cüz'î ile, bir cinayet-i külliye-i dâimeyi işleyebilir.