Nur'un İlk Kapısı — Sayfa 58

hayattan bir şu'le, ömürden bir dakika, mevcudiyetten bir cüz'-ü cüz'î verilmiş ki; tabakât-ı kâinatta serilmiş hadsiz enva'dan, adetsiz efrattan küçük, nâzik, zaîf bir ferttir.

Fakat ubûdiyete nâzır ikinci vechiyle, hususan acz ve fakr cihetinde, pek büyük bir vüs'atı var. Çünkü mâhiyet-i mâneviye-i insanîde nihâyetsiz azîm bir acz, hadsiz cesîm bir fakr mündericdir ki; bu cihetle, kudreti nihâyetsiz bir kadîrin, gınası nihâyetsiz gani bir zâtın hadsiz tecelliyatına câmi' geniş bir âyine olmuştur.

DÖRDÜNCÜ MUKADDEME:İnsan hayat-ı hayvaniye-i maddiye-i dünyeviye cihetinde öyle bir çekirdeğe benzer ki; kudretten mühim cihazlar, kaderden dakik programlar insana verilmiş. Tâ ki insan, toprak altında dar âlemden çıkıp, geniş olan âlem-i fezâda bir ağaç olmasını Hâlıkından o istidad lisanıyla istesin. Halbuki o insan sû-i mizacından, o cihâzatı ve o programları bâzı mevadd-ı muzırra-i vâhiyenin celbine sarfedip.. o dar yerde, cüz'î bir telezzüz içinde, kısa bir zamanda faydasız tefessüh ettirir. Mes'uliyet-i mâneviyeyi yüklenip gider. Fakat insan hayat-ı mâneviye-i ubûdiyet cihetinde âmâlinin dalları ebede uzanmış bir şerecere-i bâkiyenin makinesi ve şu şecere-i kâinatın bir münevver meyvesidir.