Nur'un İlk Kapısı — Sayfa 90

Sâir esâsâtın, bu iki esasın gibi esassızdırlar. Seni bu hataya düşüren, senin yek-çeşm dehandır. Çünkü sen, Rabbini unuttun. Hikmet-i san'at-ı Rabbâniyeye, kör tabiat namını taktın; âsâr-ı rahmeti, o mevhum tabiata istinat ederek, esbaba isnad ettin; küfrana başladın. Allah'ın malını, bâzı şeytan tâğutlara taksim ettin, küfre girdin. İşte bu dalâletindendir ki; senin nazarında herbir insan, belki herbir hayvan, nihâyetsiz hâcâtının tahsili için, hesapsız düşmanlarına karşı tek başıyla mücâdele ve musaraa etmeğe muztardır. Fakat ne ile, hangi silah ile?

Evet, zerre gibi bir iktidar, saç gibi bir ihtiyar, zevâle maruz lem'a gibi bir şuur, intifaya maruz şu'le gibi bir hayat, kısalıkta dakika gibi bir ömür ile musaraa etmek lâzım gelir. Halbuki, bütün elinde olanı sarfetsen, hadsiz metâlibinden birisini de tahsile kâfi değil. Bir musibete düşsen kör, sağır esbabdan istimdât edersin. İşte karanlıklı dehan, beşerin edyân-ı semâvî nuruyla gündüz rengini almış ömrünü, geceye tebdil etti. Yalnız o muzlim geceyi, yalancı ve müstehzi bâzı ışıklarla tenvir etmişsin.

İşte herbir zîhayat, evvelki yolda gördüğümüz bîçare adama benzer ki; sahipsiz ve âciz oldukları halde, hadsiz merhametsiz zâlimlerin