Nur'un İlk Kapısı — Sayfa 92

Kur'ân'ın tilmizi ise fakir ve zaîftir. Fakr ve zaafını bilir. Fakat onun Mâlik-i Kerîm'i, ona iddihar ettiği servet ile müstağnidir. Seyyidinin nihâyetsiz kudretine istinat ettiği için kavîdir.

Hem senin tilmizin menfaat-perest ve hodendiştir ki; o tilmizin gaye-i himmeti, nefis ve batnın hevesatını tatmindir. Ve menfaat-ı şahsiyesini –bâzen– kavminin menfaati içinde, kavminin menfaatı namıyla ve menfaat-ı nefsini, menfaat-ı millet namıyla arar. Ya rikkat-i cinsiye eleminden kurtulmak ister veya hırsını veya gururunu veya hubb-u câhını o milliyet-perverlik cihetinde teskin eder.

Elhâsıl:Nefsinden başka hakikî hiçbir şeye muhabbet etmez. Herşeyi kendi nefsine feda eder.

Kur'ân'ın tilmizi ise, yalnız livechillah ve rıza-yı İlahî için ve fazilet için o derece nefsinin menfaatinden tecerrüt eder ki; cennet-i ebediyeyi dahi hakikî maksad ve gaye-i ibâdet yapmaz. Nerede kaldı ki bu dünya-yı zâilenin fâni olan menafii onu, hakikî maksad ve gayesinden çevirsin.

İşte, o iki hâlis tilmizin himmetlerinin birbirinden ne derece mütefavit ve mugayir olduğu bununla anlaşılır.