Otuzüç Pencere — Sayfa 53

delâletince, mevt; adem, idam, fenâ, hiçlik, fâilsiz bir inkıraz değil, belki bir Fâil-i Hakîm tarafından hizmetten terhis ve tahvil-i mekân ve tebdil-i beden ve vazifeden paydos ve haps-i bedenden âzad etmek ve muntazam bir eser-i hikmet olduğu, "Birinci Mektup"ta gösterilmiştir.

Evet nasıl zemin yüzündeki masnuât ve zîhayatlar ve hayattar zemin yüzü, bir Sâni-i Hakîm'in vücûb-u vücuduna ve vahdâniyetine şehâdet ediyorlar. Öyle de, o zîhayatlar ölümleriyle bir Hayy-ı Bâki'nin sermediyetine ve vâhidiyetine şehâdet ediyorlar. "Yirmiikinci Söz"de mevt, gayet kuvvetli bir bürhan-ı vahdet ve bir hüccet-i sermediyet olduğu isbat ve izah edildiğinden, şu bahsi o söze havale edip yalnız mühim bir nüktesini beyan edeceğiz. Şöyle ki:

Nasıl zîhayatlar, vücudları ile bir Vâcibü'lVücud'un vücuduna delâlet ediyorlar. Öyle de, o zîhayatlar, ölümleri ile bir Hayy-ı Bâki'nin sermediyetine, vâhidiyetine şehâdet ediyorlar. Meselâ; yalnız birtek zîhayat olan zemin yüzü, intizâmâtı ile, ahvâliyle Sâni'i gösterdiği gibi, öldüğü vakit; yani kış, beyaz kefeni ile