Tabiat Risalesi kitabının 40. sayfası — İkinci Sual bölümü. Yukarıdaki okuyucu bu sayfadan açılır; metin aşağıda basılı nüsha görünümüyle.

İKİNCİ SUAL

Tabiattan vazgeçen ve îmana gelen zât diyor ki: Her mevcud, her cihette, her işinde ve her şeyinde ve her şe'ninde meşiet-i İlâhiyeye ve kudret-i Rabbâniye'ye tâbi olması, çok azîm bir hakikattır. Azameti cihetinde dar zihinlerimize sıkışmıyor. Halbuki gözümüzle gördüğümüz bu nihayet derecede mebzuliyet, hem hilkat ve îcâd-ı eşyadaki hadsiz suhûlet, hem sâbık bürhanlarınızla tahakkuk eden, vahdet yolundaki îcâd-ı eşyada nihayet derecede kolaylık ve suhûlet, hem nass-ı Kur'ân ile beyan edilen,

مَا خَلْقُكُمْ وَلاَ بَعْثُكُمْ اِلاَّ كَنَفْسٍ وَاحِدَةٍ ٭ وَمَٓا اَمْرُ السَّاعَةِ اِلاَّ كَلَمْحِ الْبَصَرِ اَوْ هُوَ اَقْرَبُ

gibi âyetlerin sarahaten gösterdikleri nihayet derecede kolaylık, o hakîkat-ı azîmeyi, en makbul ve en mâkul bir mes'ele olduğunu gösteriyorlar. Bu kolaylığın sırrı ve hikmeti nedir?

Elcevap:Yirminci Mektub'un Onuncu kelimesi olan

وَهُوَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَد۪يرٌ

beyanında, o sır gayet vâzıh ve kat'î ve muknî bir tarzda beyan edilmiş. Hususan o mektubun zeylinde daha ziyade vuzuh ile isbat edilmiş ki, bütün

Tabiat Risalesi — Sayfa 40

Tabiat Risalesi uygulamada, çevrimdışı