Zühret-ün Nur — Sayfa 201

eden ve bilfiil hayatı, lisan-ı haliyle mücessem bir hüsn-ü misal olan bir zata, ef'âl ve harekâtıyla tekzib ettiği şeyi isnad etmek, hukuk şerefi namına doğru değildir.

3Talebeleri olan bizler de iktidarımız nisbetinde aynı hakîkata bütün ruhumuzla bağlanmışız. Bizim bu samimiyet ve hâlisane hizmetimize kanâât getiren Denizli Ağır Ceza Mahkemesi, 1944 tarihinde aleyhimizdeki bütün bu nevi isnadları reddederek, berâetimize ve kitaplarımızın iadesine karar vermiştir. Mahkeme-i âlînize makam-ı iddianın isnadını tamamen çürütebilmek için, Üstadın mektup ve risalelerinden aynı bahse temas eden noktaları arzetmek isterdim. Fakat vakit uzun gitmemek için vazgeçtim.

Hayatımıza gaye ve yegâne maksad kabul ettiğimiz Risale-i Nur'a hizmete şedid bir alâka ve sarsılmaz bir bağla bağlılığımızı gören, fakat bu alâkadarlığın îmândan neş'et ettiğini kabul etmek istemeyenler, türlü türlü bahânelerle bizi perişan etmek ve hizmet-i îmâniyeye sed çekmek için senelerce uğraştılar, bahâneler icad ettiler. Fakat âdil zatlar, defalarca bize berâetler vererek müfterileri susturdular. O garazkârlardan vicdan ve insafı olanlar mahcub oldular.